T-72 do walk miejskich

Uralwagonzawod zademonstrował na targach KADEX 2016 w Kazachstanie, propozycję modernizacji czołgu T-72 do walk miejskich. Zestaw miał powstać z myślą o konfliktach takich jak obecna wojna w Syrii. Pokazywany wóz bazuje na T-72B3 (wyposażony jest m.in. w celownik Sosna-U i Pancerz reaktywny Kontakt-5), do warunków wojny nieregularnej dostosowany jest przez wyposażenie w lemiesz (który osłania przy okazji „brzuch” czołgu), masywne osłony dynamiczne na bokach wozu czy osłonę stanowiska „przeciwlotniczego” karabinu maszynowego.

http://www.armadninoviny.cz/modernizovany-tank-t-72-pro-boj-ve-mestech.html

Uzbrojenie polskich F-16, Su-22 i MiG-29

Witam,

Czytelnicy narzekają na to, że zbyt mocno skupiłem się na YouTube i nie pojawiają się nowe materiały na blogu, no więc oto pojawiają się. Poniżej znajdziecie uzbrojenie jakie mogą przenosić polskie samoloty bojowe (nie uwzględniają one uzbrojenia którego nie posiadamy).

F-16

Standardowa konfiguracja samolotu obejmuje zbiorniki 370 galonów na węzłach 4 i 6, oraz uzbrojenie pow-pow na węzłach 1, 2, 8 i 9. Pozostałe węzły skonfigurowane zależnie od misji.

Samoloty wyposażone w zbiorniki koforemne (CFT) zwykle wyposażone są w zbiornik 300 galonów na węźle 5, co zapewnia podobny zasięg co konfiguracja z dwom zbiornikami 370 galonów ale zwalnia węzły 4 i 7, nie widać jednak by użytkownik wykorzystywał ten fakt (w tak skonfigurowanych samolotach węzły 4 i 6 zwykle są puste).

powietrze – powietrze

  • AIM-120C-5 (średni zasięg – aktywny radiolokacyjny) – podwieszane po jednej na węzłach 1, 2, 3, 7, 8, 9
  • AIM-9X (mały zasięg – termiczny) – podwieszane po jednej na węzłach 1, 2, 3, 7, 8, 9

powietrze – ziemia

(więcej…)

Czołgi dla… Nigerii

W dniu wczorajszym skontaktował się ze mną jedne z moich widzów/czytelników. Będąc wielkim miłośnikiem lotnictwa wybrał się do Ostrawy, by zobaczyć wyjątkową maszynę jaką jest An-225 Mrija. Jakież zdziwienie go ogarnęło gdy zobaczył on ładunek tego ogromnego transportowca? Były to czołgi, cztery T-72M1 (lub starsze wozy doprowadzone do tego standardu wyposażenia). Zwraca uwagę idealny stan wozów które wyglądają „jak spod igły”.


(więcej…)

Materiały na YouTube

Od jakiegoś czasu na blogu nie pojawiło się nic nowego, nie wszyscy mogą być świadomi iż sporo nowych komentarzy opublikowałem na YouTube. W większości nie są to jakoś głęboko techniczne materiały ale raczej ogólne komentarze, mimo to spotkały się z dość dużym zainteresowaniem i właśnie na YT komentować będę bieżące wydarzenia. Tych którzy jeszcze nie widzieli tych materiałów gorąco zapraszam.

Czołgi Rosji A.D. 2014

T-90A – najnowocześniejsze czołgi Rosji podczas parady na Placu Czerwonym w Moskwie

W okresie Zimnej Wojny Związek Radziecki posiadał ogromne potrzeby w zakresie czołgów podstawowych. Konieczne było zaopatrzenie w wozy nie tylko ogromnej Armii Czerwonej, ale także odbiorców eksportowych zarówno z jak i spoza Układu Warszawskiego. Potrzeby te nie mogły zostać zaspokojone przez jeden ośrodek produkcyjny. U kresu ZSRR Armia Czerwona posiadała trzy główne ośrodki zajmujące się produkcją czołgów: Fabrykę Maszyn Transportowych im. W. Małyszewa w Charkowie (po wojnie produkujący T-34 i T-54, a później zaawansowane czołgi rodziny T-64 i T-80DU), Fabrykę Maszyn Transportowych w Omsku (w czasach powojennych produkujący T-34, ale najbardziej znany z posiadania głównej linii produkcyjnej czołgów T-80 oraz pojazdy specjalne na podwoziach czołgowych) oraz Uralską Fabrykę Wagonów w Niżnym Tagilu (produkujące czołgi T-34, T-54, T-55, T-62, później T-72 i T-90). Każdy z wozów produkowany był w kilku do kilkunastu wersji (wliczając odmienne wyposażenie wersji eksportowych), przez co liczba wersji wozów rozrosła się do trudnej do ogarnięcia liczby.

Rozpad ZSRR spowodował znaczną redukcje sił zbrojnych, powszechne było łączenie jednostek wycofywanych z terenów, które znalazły się poza Rosją z jednostkami (często drugiego rzutu) stacjonującymi na jej terenach. Procesy te pozwoliły na wycofanie większości starszych (wyprodukowanych przed latami 80tymi) wozów. Nie oznacza to jednak, iż sytuacja z mnogością wersji wozów stała się prosta, wciąż w eksploatacji znajdowały się wozy, co najmniej kilkunastu wersji.

Obok wycofywania z powodów technicznych najstarszych wozów problemem stała się eksploatacja wozów wyprodukowanych w ośrodku Charkowskim, który z dnia na dzień znalazł się za granicą. Choć wiele elementów eksploatacyjnych mogła być dostarczana z ośrodków Rosyjskich, na Ukrainie znalazł się również produkcja dieslowskich silników (najdoskonalszych w całym ZSRR), które napędzały Charkowskie czołgi – T-64 (silnik 5TD) i T-80DU (silnik 6TD). Co ciekawe na Ukrainie kontynuowany był rozwój czołgów linii T-80DU – jako T-84, a silnik 6TD trafił mi. do chińsko-pakistańskich czołgów MBT-2000/Al-Chilad. T-64 (wozy z jednej strony kłopotliwe w obsłudze, z drugiej strony jednak bardziej zaawansowane od T-72) wycofano krótko po rozpadzie ZSRR. T-80DU służyły w Rosji do połowy lat 2000nych. Obecnie Fabryka Maszyn Transportowych im. W. Małyszewa w Charkowie, pomimo pewnych sukcesów eksportowych przeżywa poważne kłopoty finansowe, utraciła ona dużą część zdolności produkcyjnych a odbiorcy ich produktów (obok czołgów T-84 Opłot są to transportery opancerzone BTR-4) kwestionują ich, jakość.
(więcej…)