7. dywizjon lotniczy (Nowy Glinnik)

Dywizjon posiada na wyposażeniu łącznie 28 śmigłowców w wersji transportowo-bojowej. 16 w wersji W-3W, oraz kolejne 12 w wersji W-3WA (zgodnej z FAR-29). Śmigłowce nr 612 i 613 zostały zmodernizowane do standardu 9 serii produkcyjnej. Obecnie z zakładami PZL Świdnik zawarta została umowa o modernizacji czterech kolejnych śmigłowców do wersji W-3PL Głuszec, będą to maszyny wytypowane ze stanu 7. dywizjonu (spodziewać się można iż będą to 4 najnowsze maszyny).

Śmigłowce W-3W Sokół:

0601, 0602, 0603, 0604, 0605, 0606, 0608, 0609, 0610, 0611, 0614, 0615, 0616, 0616, 0617, 0618

Śmigłowce W-3WA Sokół:

0612, 0613, 0806, 0807, 0808, 0809, 0810, 0817, 0818, 0903, 0904, 0905

Ponad śmigłowce transportowe dywizjon posiada na wyposażeniu 4 śmigłowce walki radioelektronicznej z różnym wyposażeniem, są to 3 śmigłowce rozpoznania radioelektronicznego oraz powietrzne stanowisko obserwacji terenu.

Śmigłowce z wyposażeniem specjalnym:

0203, 0720, 0816, 0907

powietrzna jednostka ewakuacji medycznej (Nowy Glinnik)

Jednostka, podobnie jak 7. Dywizjon wchodzi w skład 25. Brygady Kawalerii Powietrznej. Na wyposażeniu znajdują się śmigłowce z wyposażeniem ratunkowym (HEMS), są to dwa odpowiednio zaadaptowane śmigłowce Mi-17AE oraz jeden śmigłowiec W-3AE (zmodyfikowany W-3WA).

0911

56. baza lotnicza (Inowrocław)

Pułk z Inowrocławia wytypowany został do wykonywania ratownictwa bojowego CSAR, obecnie na stanie posiada cztery śmigłowce zmodernizowanej wersji Głuszec wyposażonej do wykonywania takich zadań. Śmigłowce te używane były przez 7. Dywizjon jednak wobec zmiany koncepcji po modernizacji nie wróciły już do macierzystej jednostki. Wobec problemów kadrowych przyszłość CSAR w Inowrocławiu nie jest pewna.

Śmigłowce W-3PL CSAR Głuszec:

0811, 0819, 0820, 0901

Co ciekawe Wojska Lądowe pragną modernizować do standardu Głuszca wszystkie używane śmigłowce, także specjalistyczne (w tym wypadku oczywiście w dostosowanym standardzie).

Kolejny ciekawy F-16. Jest to F-16DJ będący własnością Lockheed Martin, zwraca uwagę nietypowym i ciekawym malowaniem. Jeszcze bardziej ciekawy jest silnik, w jaki wyposażony jest ten samolot – jest to wyprodukowana przez General Electric jednostka F110-GE-132, użyta w seryjnych F-16E/F przeznaczonych dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Samolot służył do testów nowej jednostki. Maksymalny ciąg tej jednostki (z dopalaniem)  to 144,6 kN w odróżnieniu od 131 kN generowanych przez F110-GE-129 standardowo montowany na samolotach block 50 i  jedynie 105,7 kN silnika F100-PW-200 montowanego na pierwszych F-16. Można mieć pewność, że samolot ze zdjęcia nie tylko dobrze wygląda, ale i dobrze lata.

Przypomnijmy, od 2008  Szwajcaria rozpoczęła procedurę porównawczą w wyniku, której przeprowadzono wiele testów porównawczych obejmujących loty maszynami dostarczonymi przez producentów kandydujących o kontrakt oraz Szwajcarskich Hornetów,  (jako punkt odniesienia) by wybrać najlepszą maszynę. Wiele światła na procedurę porównawczą rzuca raport opisujący procedurę porównawczą, który wyciekł do mediów.

Lektura ujawnionego dokumentu dziwi, jako niekwestionowany zwycięzca określony jest Rafale – spełnił wszystkie wymagane minima zdolności.

Szygułowa kolejność poszczególnych konstrukcji w wykonywaniu różnego rodzaju misji (od najlepszego do najgorszego) wyglądała tak:

• Air Policeing: Rafale, Eurofighter, Hornet, (minimalne oczekiwane zdolności), Gripen.
• Walka powietrzna w sytuacji defensywnej: Rafale, Eurofighter, Hornet, (minimalne oczekiwane zdolności), Gripen
• Eskorta: Rafale, Eurofighter, Hornet, (minimalne oczekiwane zdolności), Gripen
• Rozpoznanie: Rafale, (minimalne oczekiwane zdolności), Gripen, Eurofighter– Porównanie to dotyczyło przede wszystkim zaproponowanych zasobników rozpoznawczych. Szwajcarskie Hornety nie posiadają obecnie możliwości przeprowadzania takich misji, dlatego nie zostały uwzględnione w porównaniu.
• Misje uderzeniowe: Rafale, (minimalne oczekiwane zdolności), Gripen, Eurofighter – Szwajcarskie Hornety nie posiadają obecnie możliwości przeprowadzania takich misji, dlatego nie zostały uwzględnione w porównaniu.

Co ciekawe zdolność prowadzenia walki manewrowej szwajcarskich F/A-18C/D Hornet (zmodernizowanych o celownik nahełmowy i pocisk AIM-9X) określono, jako większą niż wszystkich nowych maszyn ze względu na brak lub niedojrzałość analogicznych rozwiązań.

Faza 2 postępowania obejmowała ocenę na podstawie dostarczonej dokumentacji zdolności samolotów w konfiguracji, w jakiej miały by być dostarczone w 2015. Największy wzrost zdolności zanotował tu Gripen, mniejsze Rafale i Typhoon, jednak kolejności, w jakiej sklasyfikowane zostały poszczególne konstrukcje nie zmieniła się. Rafale został oceniony, jako samolot posiadający największe możliwości, jako alternatywę podano Eurofightera (po szczegółowe wyniki odsyłam do pliku z raportem).

Wyniki nie dziwią, sposób porównania premiował wielozadaniowość Rafale nad lepsze parametry dynamiczne Eurofightera, który w oferowanej konfiguracji określić można raczej, jako maszynę przechwytującą. W porównaniach uczestniczyły prawdopodobnie maszyny w (najsłabszej) konfiguracji niemieckiej pochodzące z Transzy 1.

Po całym kilkuletnim postępowaniu władze szwajcarskie postanowiły wybrać nie jak zapowiadały najlepszy samolot, lecz… najtańszy. Nie dziwi głębokie zbulwersowanie Dassault. Szwajcarzy grali niezgodnie z zasadami gry, które sami wcześniej ustalili. Przyczyn sytuacji, gdy zwycięzcą ogłoszono samolot uznany za najgorszy możemy się tylko domyślać…

W tle sprawy obserwować możemy coraz silniejsze w Szwajcarii ruchy pacyfistyczne argumentujące by nie kupować nic. Dassault zapowiedział, że złoży Szwajcarom ofertę na 16 lub 17 Rafale, która będzie tańsza od oferty SAABa. W ich przekonaniu mniejsza ilość maszyn i tak zapewni lepsze zdolności niż 22 Gripeny.

Jakiego typu samolot ostatecznie uzupełni szwajcarskie Hornety?

Pozostając w temacie F-16, polecam przyjrzenie się temu zdjęciu F-16 startującego z Aviano na misję nad Libią. F-16CJ pochozący z 77th Fighter Squadron “Gamblers” demonstruje prawdziwą wielozadaniowość F-16. Przenoszone uzbrojenie obejmuje:

1. AIM-120C AMRAAM
2. AIM-9M Sidewinder
3. GBU-38 JDAM + DSU-33 x2
4. Zbiornik paliwa 370 galonów
5. AAQ-33 Sniper XR (zasobnik celowniczy), ALQ-184 ECM (zasobnik wre), ASQ-213 HTS (zasobnik naprowadzania HARM)
6. Zbiornik paliwa 370 galonów
7. AGM-88 HARM
8. AIM-9M Sidewinder
9. AIM-120C AMRAAM

Według dokumentu amerykańskiej agencji DSCA zajmującej się współpracą wojskową Polska wystąpiła o sprzedaż pakietu obsługi dla polskich F-16 wraz z zestawem dodatkowych części oraz uzbrojenia. Wartość kontraktu sięgać ma 447 milionów USD.

W skład pakietu wejdą pociski AIM-9X-2, AIM-120C-7, bomby o wagomiarach 227 i 907 kg oraz 9 dodatkowych silników. Szczegółowe informacje znaleźć można w dokumencie.

Dodatkowe silniki posłużyć mają zapewnieniu ciągłości eksploatacji samolotów, gdy oryginalne jednostki będą musiały być wysłane na prace do USA:
Standardowe prace na ich modułach trzeba będzie wykonać w zakładach producenta. A ponieważ mamy samoloty z trzech kolejnych lat produkcji, musimy się liczyć z tym, że pewne potrzeby skumulują się około 2018 roku. Dlatego powinniśmy mieć więcej modułów silników, aby rozłożyć problem w czasie.
Więcej o zakupie przeczytać można w wywiadzie z Andrzejem Wąsiewiczem.

Dobrze widzieć, że zakup F-16 nie został potraktowany, jako rozwiązanie kompleksowe i samoloty mogą liczyć zakupy stopniowo zwiększające ich możliwości.

W przypadku zrealizowanie zamówienia zapas uzbrojenia F-16 zwiększy się do:

• 178 pocisków AIM-9X Sidewinder
• 93 pocisków AIM-9X-2 Sidewinder block II
• 178 pocisków AIM-120C-5 AMRAAM
• 65 pocisków AIM-120C-7 AMRAAM
• 360 pociski AGM-65G Maverick
• 280 zasobniki szybujące AGM-154 JSOW
• 270 zestawy Paveway III
• 42 zestawy Enhanced Paveway II
• 470 zestawów JDAM
• 467 bomb MK-82 (227 kg)
• 642 bomb BLU-111 (227 kg)
• 234 bomby MK-84 (907 kg)
• 80 bomb BLU-117 (907 kg)